Öz
Türk İslam Edebiyatı, tarihsel süreç içerisinde İslam medeniyetinin kültürel ve dinî değerlerini özümseyerek gelişmiş; toplumun hafızasında yer etmiş tipleri edebî formlar aracılığıyla gelecek kuşaklara aktarmıştır. Bu tipler arasında âşık, maşûk ve rakîb üçlüsü; özellikle gazel türünde, aşk temasının örgüsünü kuran temel figürler olarak öne çıkmaktadır. Ancak literatürde bu tipler genellikleʿ tekil biçimde ele alınmış; dönemsel veya şair merkezli incelemelerle sınırlı kalmıştır. Bu durum, tiplerin birbirleriyle olan ilişkisel bağlamını, toplumsal temsillerini ve edebî fonksiyonlarını bütüncül olarak ortaya koyan çalışmaların eksikliğine işaret etmektedir. Bu araştırmanın amacı, Türk İslam Edebiyatında âşık, maşûk ve rakîb tiplerini; oluşum süreçleri, fiziksel ve ruhsal nitelikleri, cinsiyet algısı, edebî işlevleri ve toplumsal karşılıkları bakımından derinlemesine incelemektir. Çalışma, literatürdeki parçalı yaklaşımları bütünleştirerek, bu üç tipin yalnızca edebî birer figür değil, aynı zamanda kültürel unsurlar olarak anlamlandırılmasına katkı sunmayı hedeflemiştir. Yöntem olarak, öncelikle ‘tip’ kavramı sosyolojik ve edebî tanımlar ışığında ele alınmış; ardından tarihsel arka plan, kültür, mitoloji ve tasavvufun etkileri incelenmiştir. Tiplerin belirlenmesinde dönemin kültürel yapısı, toplumsal değerleri ve edebî gelenekleri dikkate alınmıştır. Araştırma bulguları, âşık tipinin tasavvufî aşk anlayışı çerçevesinde fedakârlık, sabır, çile çekme ve toplumsal eleştiriden kaçınmama özellikleriyle tanımlandığını; maşûk tipinin beşerî ve ilahî boyutları iç içe geçiren güzellik, naz, değişkenlik ve ulaşılamazlıkla sembolize edildiğini; rakîb tipinin ise âşık ile maşûk arasındaki engelleyici ve gerilim unsuru rolüyle tanımlandığı görülmektedir. Âşık, maşûk ve rakîb tipleri, yalnızca estetik birer unsur değil; aynı zamanda dönemin aşk anlayışını, inanç sistemini, toplumsal yapısını yansıtan çok katmanlı kültürel simgelerdir. Bu üçlü arasındaki etkileşim, Divan şiirinin hem duygu yoğunluğunu hem de çatışma yapısını oluşturan temel etmenlerdir.
Anahtar Kelimeler
Etik Beyan
Bu çalışmada "Yükseköğretim Kurumları Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiği Yönergesi" kapsamında uyulması belirtilen tüm kurallara uyulmuştur. Yönergenin ikinci bölümü olan "Bilimsel Araştırma ve Yayın Etiğine Aykırı Eylemler" başlığı altında belirtilen eylemlerden hiçbiri gerçekleştirilmemiştir.
Destekleyen Kurum
Bu makalenin hazırlanmasında herhangi bir kurumdan destek alınmamıştır.
Kaynakça
- Akkuş, Metin. (2005). “Edebiyatımızda Ahi Tipi ve Esrar Dede Fütüvvetnamesi’nde Ahi Tipinin Özellikleri”. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(2): 87–96.
- Akün, Ömer Faruk. (2013). Dîvân Edebiyatı. İslâm Araştırmaları Merkezi Yayınları, İstanbul.
- Akyüz, K., Beken, S., Yüksel, S., Cunbur, M. (1990). Fuzûlî Dîvânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Ay, Ü. (2009). Divan şiirinde güneşin sevgili tipine yansıması hakkında bir değerlendirme. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 2, 117–162.
- Ayan, H. (1990). Nesîmi Divânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Barkan, Ömer Lütfi. (2002). İstila Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zaviyeler. Türkler Ansiklopedisi, (Ed: Hasan Celal Güzel vd.), Cilt 9, 243–260. Yeni Türkiye Yayınları, İstanbul.
- Batislam, H. D. (2003). Divan şiirinde âşık, sevgili, rakîb üçlüsü ve ölüm. Folklor Edebiyat, 9(34), 186–199. https://doi.org/10.32579/mecmua.1345867
- Belge, M. (1994). Edebiyat Üstüne Yazılar. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Cürcani, S. Ş. (1997). Arapça-Türkçe Terimler Sözlüğü (Çev. A. Erkan). Bahar Yay., İstanbul.
- Çelik, M. F. (2019). Klasik Türk Şiirinde Tipler (Yayımlanmamış doktora tezi). Kocaeli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Kocaeli.
- Doğan, M. N. (2009). Eski Şiirin Bahçesinde. Yelkenli Yayınları, İstanbul.
- Ergin, M. (1980). Kadı Burhaneddin Divanı. 1. Baskı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, İstanbul.
- Gürbüz, M. (2010). “Şiir Semasının Yegâne Yıldızı; Güzeller Sultanı”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 242–257.
- Harmancı, M. E. (2006). “A[pt]al’ın Velice Görünümü”, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 3(4): 77–90.
- İbn Arabî. (2005). İlâhî Aşk, (Çev. Kanık, M.), İnsan Yayınları, İstanbul.
- İpekten, H. (1989). Enderunlu Vasıf. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, Ankara.
- Kalpaklı, M. (1999). Osmanlı Divan Şiiri Üzerine Metinler. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Kaplan, M. (2011). Türk Edebiyatı Üzerine Araştırmalar – Tip Tahlilleri. 1. Baskı. Dergâh Yayınları, İstanbul.
- Karaköse, S. (2005). “Eski Türk Edebiyatında Felsefî Açıdan İnsan Tipleri”, İlmî Araştırmalar, 20(1): 121–138.
- Kayabaşı, B. (2010). “Sarban Ahmed Divanı’nda Melâmîlik”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(1): 1123–1146. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1313 (Erişim tarihi: 10/07/2025)
- Kazan, Ş. (2010). “Şeyhülislam Yahyâ Divanında ‘Aşk’ın Anlam Çerçevesi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 336–367.
- Koçak, A. (2006). “Halk Anlatılarında Deli Tipi Üzerine Bazı Tespitler”, Mitten Meddâha: Türk Halk Anlatıları Uluslararası Sempozyum Bildirileri, ed. Öcal, O. ve Saltık Özkan, T., 1: 280–289.
- Koncu, H. (2010). “Bir Kelimenin İzinde: Klasik Türk Şiirinde Levend Üzerine Bazı Düşünceler”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 421–446. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1538 (Erişim tarihi: 20/07/2025)
- Küçük, S. (1994). Bâkî Dîvânı (Tenkitli Basım). Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.
- Levend, A. S. (1984). Divan Edebiyatı: Kelimeler ve Remizler, Mazmunlar ve Mefhumlar. 4. Basım. Enderun Yayınları, İstanbul.
- Okuyucu, C. (2006). Divan Edebiyatı Estetiği. 1. Baskı. LM Yayınları, İstanbul.
- Schopenhauer, A. (2011). Din Üzerine, (Çev. Aydoğan, A.), Say Yayınları, İstanbul.
- Şahin, K. Ş. (2011). “Sevgilinin Güzellik Unsurlarından Saç ve Saçın Âşık Üzerindeki Etkisi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 6(3): 1851–1867.
- Şentürk, A. A. (1995). Klâsik Osmanlı Edebiyatı Tiplerinden Rakîb’e Dair. 1. Baskı. Enderun Kitabevi, İstanbul. Şentürk, A. A. (1995). “Klasik Osmanlı Edebiyatında Tipler”, Osmanlı Araştırmaları, 15(15): 1–92.
- Tarlan, A. N. (1992). Ahmed Paşa Divanı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Tezcan, N. (2012). “Divan Edebiyatında Aşk, Kadın Kahramanlar ve Kıyafet Değiştirme Motifi”, Çevrimiçi Tematik Türkoloji Dergisi, 4(2-1): 104–117.
- Uludağ, S. (2002). Tasavvuf Terimleri Sözlüğü. Kabalcı Yayınları, İstanbul.
- Ülken, H. Z. (1969). Sosyoloji Sözlüğü. 1. Baskı. MEB Talim ve Terbiyesi Yayınları, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul.
- Üstüner, K. (2007). Divan Şiirinde Tasavvuf (14.-15. Yüzyıllar) (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
- Yakut, E. (2023). “Âşık Mâşuk Rakîb Bağlamında İsmet Özel Şiirinde Aşk”, TUDED, 63(2): 519–548. https://doi.org/10.26650/TUDED2023-1247982 (Erişim tarihi: 01/08/2025)
Öz
Turkish Islamic literature has developed throughout history by internalizing the cultural and religious values of Islamic civilization, passing on to future generations through literary forms the characters engraved in the memory of society. Among these characters, the trio of âşık, lover, and rival stands out as the fundamental figures that establish the fabric of the love theme, especially in the ghazal genre. However, these characters have generally been addressed in a singular manner in the literature, limited to period-specific or poet-centered analyses. This situation points to the lack of studies that holistically explore the relational context of these characters, their social representations, and their literary functions. The purpose of this research is to thoroughly examine the âşûk, lover, and rival characters in Turkish Islamic literature in terms of their formation processes, physical and psychological qualities, gender perception, literary functions, and social counterparts. This study aims to contribute to the understanding of these three characters not only as literary figures but also as cultural elements by integrating fragmented approaches in the literature. Methodologically, the concept of ‘type’ was first examined in light of sociological and literary definitions, followed by an examination of the historical background, culture, mythology, and the influences of Sufism. The cultural structure, social values, and literary traditions of the period were taken into account in determining the types. The research findings reveal that the âşûk type is defined by the characteristics of self-sacrifice, patience, suffering, and refusal to shy away from social criticism within the framework of the Sufi understanding of love; the lover type is symbolized by beauty, coquetry, changeability, and inaccessibility, interweaving human and divine dimensions; and the rival type is defined by its role as an obstacle and tension factor between the lover and the beloved. The lover, beloved, and rival types are not merely aesthetic elements; they are also multilayered cultural symbols reflecting the period's understanding of love, belief system, and social structure.
Anahtar Kelimeler
Etik Beyan
In this study, all the rules stated within the scope of the "Higher Education Institutions Scientific Research and Publication Ethics Directive" have been followed. None of the actions specified under the second section of the Directive, titled "Actions Contrary to Scientific Research and Publication Ethics," have been committed.
Destekleyen Kurum
No support was received from any institution in the preparation of this article.
Kaynakça
- Akkuş, Metin. (2005). “Edebiyatımızda Ahi Tipi ve Esrar Dede Fütüvvetnamesi’nde Ahi Tipinin Özellikleri”. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(2): 87–96.
- Akün, Ömer Faruk. (2013). Dîvân Edebiyatı. İslâm Araştırmaları Merkezi Yayınları, İstanbul.
- Akyüz, K., Beken, S., Yüksel, S., Cunbur, M. (1990). Fuzûlî Dîvânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Ay, Ü. (2009). Divan şiirinde güneşin sevgili tipine yansıması hakkında bir değerlendirme. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 2, 117–162.
- Ayan, H. (1990). Nesîmi Divânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Barkan, Ömer Lütfi. (2002). İstila Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zaviyeler. Türkler Ansiklopedisi, (Ed: Hasan Celal Güzel vd.), Cilt 9, 243–260. Yeni Türkiye Yayınları, İstanbul.
- Batislam, H. D. (2003). Divan şiirinde âşık, sevgili, rakîb üçlüsü ve ölüm. Folklor Edebiyat, 9(34), 186–199. https://doi.org/10.32579/mecmua.1345867
- Belge, M. (1994). Edebiyat Üstüne Yazılar. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Cürcani, S. Ş. (1997). Arapça-Türkçe Terimler Sözlüğü (Çev. A. Erkan). Bahar Yay., İstanbul.
- Çelik, M. F. (2019). Klasik Türk Şiirinde Tipler (Yayımlanmamış doktora tezi). Kocaeli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Kocaeli.
- Doğan, M. N. (2009). Eski Şiirin Bahçesinde. Yelkenli Yayınları, İstanbul.
- Ergin, M. (1980). Kadı Burhaneddin Divanı. 1. Baskı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, İstanbul.
- Gürbüz, M. (2010). “Şiir Semasının Yegâne Yıldızı; Güzeller Sultanı”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 242–257.
- Harmancı, M. E. (2006). “A[pt]al’ın Velice Görünümü”, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 3(4): 77–90.
- İbn Arabî. (2005). İlâhî Aşk, (Çev. Kanık, M.), İnsan Yayınları, İstanbul.
- İpekten, H. (1989). Enderunlu Vasıf. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, Ankara.
- Kalpaklı, M. (1999). Osmanlı Divan Şiiri Üzerine Metinler. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Kaplan, M. (2011). Türk Edebiyatı Üzerine Araştırmalar – Tip Tahlilleri. 1. Baskı. Dergâh Yayınları, İstanbul.
- Karaköse, S. (2005). “Eski Türk Edebiyatında Felsefî Açıdan İnsan Tipleri”, İlmî Araştırmalar, 20(1): 121–138.
- Kayabaşı, B. (2010). “Sarban Ahmed Divanı’nda Melâmîlik”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(1): 1123–1146. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1313 (Erişim tarihi: 10/07/2025)
- Kazan, Ş. (2010). “Şeyhülislam Yahyâ Divanında ‘Aşk’ın Anlam Çerçevesi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 336–367.
- Koçak, A. (2006). “Halk Anlatılarında Deli Tipi Üzerine Bazı Tespitler”, Mitten Meddâha: Türk Halk Anlatıları Uluslararası Sempozyum Bildirileri, ed. Öcal, O. ve Saltık Özkan, T., 1: 280–289.
- Koncu, H. (2010). “Bir Kelimenin İzinde: Klasik Türk Şiirinde Levend Üzerine Bazı Düşünceler”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 421–446. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1538 (Erişim tarihi: 20/07/2025)
- Küçük, S. (1994). Bâkî Dîvânı (Tenkitli Basım). Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.
- Levend, A. S. (1984). Divan Edebiyatı: Kelimeler ve Remizler, Mazmunlar ve Mefhumlar. 4. Basım. Enderun Yayınları, İstanbul.
- Okuyucu, C. (2006). Divan Edebiyatı Estetiği. 1. Baskı. LM Yayınları, İstanbul.
- Schopenhauer, A. (2011). Din Üzerine, (Çev. Aydoğan, A.), Say Yayınları, İstanbul.
- Şahin, K. Ş. (2011). “Sevgilinin Güzellik Unsurlarından Saç ve Saçın Âşık Üzerindeki Etkisi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 6(3): 1851–1867.
- Şentürk, A. A. (1995). Klâsik Osmanlı Edebiyatı Tiplerinden Rakîb’e Dair. 1. Baskı. Enderun Kitabevi, İstanbul. Şentürk, A. A. (1995). “Klasik Osmanlı Edebiyatında Tipler”, Osmanlı Araştırmaları, 15(15): 1–92.
- Tarlan, A. N. (1992). Ahmed Paşa Divanı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Tezcan, N. (2012). “Divan Edebiyatında Aşk, Kadın Kahramanlar ve Kıyafet Değiştirme Motifi”, Çevrimiçi Tematik Türkoloji Dergisi, 4(2-1): 104–117.
- Uludağ, S. (2002). Tasavvuf Terimleri Sözlüğü. Kabalcı Yayınları, İstanbul.
- Ülken, H. Z. (1969). Sosyoloji Sözlüğü. 1. Baskı. MEB Talim ve Terbiyesi Yayınları, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul.
- Üstüner, K. (2007). Divan Şiirinde Tasavvuf (14.-15. Yüzyıllar) (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
- Yakut, E. (2023). “Âşık Mâşuk Rakîb Bağlamında İsmet Özel Şiirinde Aşk”, TUDED, 63(2): 519–548. https://doi.org/10.26650/TUDED2023-1247982 (Erişim tarihi: 01/08/2025)
Öz
Kaynakça
- Akkuş, Metin. (2005). “Edebiyatımızda Ahi Tipi ve Esrar Dede Fütüvvetnamesi’nde Ahi Tipinin Özellikleri”. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(2): 87–96.
- Akün, Ömer Faruk. (2013). Dîvân Edebiyatı. İslâm Araştırmaları Merkezi Yayınları, İstanbul.
- Akyüz, K., Beken, S., Yüksel, S., Cunbur, M. (1990). Fuzûlî Dîvânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Ay, Ü. (2009). Divan şiirinde güneşin sevgili tipine yansıması hakkında bir değerlendirme. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 2, 117–162.
- Ayan, H. (1990). Nesîmi Divânı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Barkan, Ömer Lütfi. (2002). İstila Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zaviyeler. Türkler Ansiklopedisi, (Ed: Hasan Celal Güzel vd.), Cilt 9, 243–260. Yeni Türkiye Yayınları, İstanbul.
- Batislam, H. D. (2003). Divan şiirinde âşık, sevgili, rakîb üçlüsü ve ölüm. Folklor Edebiyat, 9(34), 186–199. https://doi.org/10.32579/mecmua.1345867
- Belge, M. (1994). Edebiyat Üstüne Yazılar. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Cürcani, S. Ş. (1997). Arapça-Türkçe Terimler Sözlüğü (Çev. A. Erkan). Bahar Yay., İstanbul.
- Çelik, M. F. (2019). Klasik Türk Şiirinde Tipler (Yayımlanmamış doktora tezi). Kocaeli Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı, Kocaeli.
- Doğan, M. N. (2009). Eski Şiirin Bahçesinde. Yelkenli Yayınları, İstanbul.
- Ergin, M. (1980). Kadı Burhaneddin Divanı. 1. Baskı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi, İstanbul.
- Gürbüz, M. (2010). “Şiir Semasının Yegâne Yıldızı; Güzeller Sultanı”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 242–257.
- Harmancı, M. E. (2006). “A[pt]al’ın Velice Görünümü”, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, 3(4): 77–90.
- İbn Arabî. (2005). İlâhî Aşk, (Çev. Kanık, M.), İnsan Yayınları, İstanbul.
- İpekten, H. (1989). Enderunlu Vasıf. Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayınları, Ankara.
- Kalpaklı, M. (1999). Osmanlı Divan Şiiri Üzerine Metinler. Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Kaplan, M. (2011). Türk Edebiyatı Üzerine Araştırmalar – Tip Tahlilleri. 1. Baskı. Dergâh Yayınları, İstanbul.
- Karaköse, S. (2005). “Eski Türk Edebiyatında Felsefî Açıdan İnsan Tipleri”, İlmî Araştırmalar, 20(1): 121–138.
- Kayabaşı, B. (2010). “Sarban Ahmed Divanı’nda Melâmîlik”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(1): 1123–1146. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1313 (Erişim tarihi: 10/07/2025)
- Kazan, Ş. (2010). “Şeyhülislam Yahyâ Divanında ‘Aşk’ın Anlam Çerçevesi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 336–367.
- Koçak, A. (2006). “Halk Anlatılarında Deli Tipi Üzerine Bazı Tespitler”, Mitten Meddâha: Türk Halk Anlatıları Uluslararası Sempozyum Bildirileri, ed. Öcal, O. ve Saltık Özkan, T., 1: 280–289.
- Koncu, H. (2010). “Bir Kelimenin İzinde: Klasik Türk Şiirinde Levend Üzerine Bazı Düşünceler”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 5(3): 421–446. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.1538 (Erişim tarihi: 20/07/2025)
- Küçük, S. (1994). Bâkî Dîvânı (Tenkitli Basım). Türk Dil Kurumu Yayınları, Ankara.
- Levend, A. S. (1984). Divan Edebiyatı: Kelimeler ve Remizler, Mazmunlar ve Mefhumlar. 4. Basım. Enderun Yayınları, İstanbul.
- Okuyucu, C. (2006). Divan Edebiyatı Estetiği. 1. Baskı. LM Yayınları, İstanbul.
- Schopenhauer, A. (2011). Din Üzerine, (Çev. Aydoğan, A.), Say Yayınları, İstanbul.
- Şahin, K. Ş. (2011). “Sevgilinin Güzellik Unsurlarından Saç ve Saçın Âşık Üzerindeki Etkisi”, Turkish Studies – International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 6(3): 1851–1867.
- Şentürk, A. A. (1995). Klâsik Osmanlı Edebiyatı Tiplerinden Rakîb’e Dair. 1. Baskı. Enderun Kitabevi, İstanbul. Şentürk, A. A. (1995). “Klasik Osmanlı Edebiyatında Tipler”, Osmanlı Araştırmaları, 15(15): 1–92.
- Tarlan, A. N. (1992). Ahmed Paşa Divanı. Akçağ Yayınları, Ankara.
- Tezcan, N. (2012). “Divan Edebiyatında Aşk, Kadın Kahramanlar ve Kıyafet Değiştirme Motifi”, Çevrimiçi Tematik Türkoloji Dergisi, 4(2-1): 104–117.
- Uludağ, S. (2002). Tasavvuf Terimleri Sözlüğü. Kabalcı Yayınları, İstanbul.
- Ülken, H. Z. (1969). Sosyoloji Sözlüğü. 1. Baskı. MEB Talim ve Terbiyesi Yayınları, Milli Eğitim Basımevi, İstanbul.
- Üstüner, K. (2007). Divan Şiirinde Tasavvuf (14.-15. Yüzyıllar) (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
- Yakut, E. (2023). “Âşık Mâşuk Rakîb Bağlamında İsmet Özel Şiirinde Aşk”, TUDED, 63(2): 519–548. https://doi.org/10.26650/TUDED2023-1247982 (Erişim tarihi: 01/08/2025)
Ayrıntılar
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Edebiyat Sosyolojisi, İslam Araştırmaları (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 16 Ekim 2025 |
| Kabul Tarihi | 7 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 3 Ocak 2026 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 8 Sayı: 2 |
ISSN: 2667-4491
Bu ürün Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International Licence tarafından lisanslanmıştır.